Każdy wiersz, każda kolumna i każdy blok 3×3 zawiera cyfry od 1 do 9 dokładnie po razie. Gdy więc osiem z dziewięciu pól jednostki jest wypełnionych, ostatnie nie może być niczym innym niż brakującą cyfrą. Nie ma czego liczyć: czytasz osiem, widzisz, której brakuje, i ją wpisujesz.
To pierwsza technika warta nazwy, bo to ona uruchamia łańcuch. Wypełnienie tego ostatniego pola często domyka przecinający wiersz lub kolumnę, te z kolei domykają następną jednostkę — jeden wpis potrafi odblokować pięć czy sześć pól z rzędu.
Na tej stronie takie pola wypełniają się same, gdy tylko staną się pewne: i w jednostce, którą właśnie zamknąłeś, i w każdej, którą to wypełnienie domknęło dalej. To jedyne miejsce, w którym plansza pracuje za ciebie, bo klikanie pola, którego odpowiedź jest już wymuszona, to księgowanie, a nie rozwiązywanie.