Spójrz na jedną cyfrę wewnątrz jednego bloku. Jeśli wszystkie jej pola-kandydaci trafiają akurat w ten sam wiersz — dwa czy trzy, bez różnicy — to cyfra jest gdzieś w tym wierszu, wewnątrz tego bloku.
To wystarczy, by działać. Gdziekolwiek wyląduje, jest w tym bloku i w tym wierszu, a więc nie może być nigdzie indziej wzdłuż wiersza. Wymaż ją z pól tego wiersza leżących w dwóch pozostałych blokach.
To pierwsza technika rozumująca o dwóch jednostkach naraz i most między skanowaniem a prawdziwą pracą na wzorcach. Działa też w drugą stronę: cyfra zamknięta w jednej linii wewnątrz bloku, oglądana od strony linii, to redukcja blok–linia.